Studenten op de campus geven mij gratis bijles in het Mandarijn. In ruil daarvoor geef ik ze Engelse conversatie. Iedereen dik tevreden. Alle studenten hebben Engels als verplicht bijvak, maar nergens kunnen ze de Engelse taal oefenen in de praktijk. Veel buitenlanders hier op de campus hebben, net als ik, op vrijwillige basis een trits studenten onder hun hoede genomen om ze te helpen met hun talen. Er zijn studenten die het Engels puur via de computer hebben geleerd, maar het nog nooit in het echt hebben gesproken. Het is beslist dringen voor mijn deur en ik ben telkens weer geraakt door de ijver en kennis, maar ook door hun grote belangstelling voor de westerse cultuur. Mijn Chinese studenten hebben een 'open mind'. Het is heerlijk omgaan met ze. Ik ben echt dol op ze en zij ook op mij.
Naar ik begreep krijgen alle schoolgaande Chinezen inmiddels Engelse les en dat begint al op de lagere school. De studenten vertellen mij dat ze beheersing van de Engelse taal als onmisbare tool zien om in de wereld vooruit te komen. Door mijn bijlesstudenten rol ik van de ene verbazing in de andere. Ze leren niet alleen Engels, maar bestuderen ook Engelstalige literatuur. 'Hamlet' van Shakespeare, 'View from a bridge' en 'Death of a salesman' van Miller: ze hebben het allemaal gelezen.
Ik heb onder anderen ook een bijlesstudente die alles heeft gelezen van de Amerikaanse schrijfster Joyce Carol Oates en daarop wil afstuderen. Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze autrice gehoord, maar inmiddels ben ik helemaal bijgepraat en weet ik van de hoed en de rand.
Tot mijn verrassing zijn Simone de Beauvoir, evenals Germaine Greer en Virginia Woolf hier veelgelezen autrices onder de meisjesstudenten. De Chinese studentes beschouwen deze dames als lichtende iconen van de vrouwenemancipatie. Een knul die hier chemie studeert, heeft weer veel gelezen van Sartre en bespreekt met mij de theorie van het existentialisme. Door mijn vele contacten met het jongvolk borrelt allerlei ooit vergaarde kennis weer bij mij boven en vertoef ik regelmatig weer in mijn eigen studentikoze 70'er jaren.
De Chinese leeshonger naar alles dat uit het westen komt, vind ik ongekend. De enorme bilbiotheek met 1,7 miljoen boeken lest de honger naar literatuur onder deze bollebozen. Ik kan me zelfs niet aan de indruk onttrekken dat veel Chinese studenten meer weten van 'ons' culturele erfgoed dan Nederlandse jongeren.
Zelf ben ik overigens druk met het lezen van 300 prachtgedichten uit de Tang-periode. Xu Yanchong vertaalde ze in het Engels. De poëzie is van een ongelooflijke schoonheid en geestelijke rijkdom. Cadeautje van een student.
Naar ik begreep krijgen alle schoolgaande Chinezen inmiddels Engelse les en dat begint al op de lagere school. De studenten vertellen mij dat ze beheersing van de Engelse taal als onmisbare tool zien om in de wereld vooruit te komen. Door mijn bijlesstudenten rol ik van de ene verbazing in de andere. Ze leren niet alleen Engels, maar bestuderen ook Engelstalige literatuur. 'Hamlet' van Shakespeare, 'View from a bridge' en 'Death of a salesman' van Miller: ze hebben het allemaal gelezen.
Ik heb onder anderen ook een bijlesstudente die alles heeft gelezen van de Amerikaanse schrijfster Joyce Carol Oates en daarop wil afstuderen. Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze autrice gehoord, maar inmiddels ben ik helemaal bijgepraat en weet ik van de hoed en de rand.
Tot mijn verrassing zijn Simone de Beauvoir, evenals Germaine Greer en Virginia Woolf hier veelgelezen autrices onder de meisjesstudenten. De Chinese studentes beschouwen deze dames als lichtende iconen van de vrouwenemancipatie. Een knul die hier chemie studeert, heeft weer veel gelezen van Sartre en bespreekt met mij de theorie van het existentialisme. Door mijn vele contacten met het jongvolk borrelt allerlei ooit vergaarde kennis weer bij mij boven en vertoef ik regelmatig weer in mijn eigen studentikoze 70'er jaren.
De Chinese leeshonger naar alles dat uit het westen komt, vind ik ongekend. De enorme bilbiotheek met 1,7 miljoen boeken lest de honger naar literatuur onder deze bollebozen. Ik kan me zelfs niet aan de indruk onttrekken dat veel Chinese studenten meer weten van 'ons' culturele erfgoed dan Nederlandse jongeren.
Zelf ben ik overigens druk met het lezen van 300 prachtgedichten uit de Tang-periode. Xu Yanchong vertaalde ze in het Engels. De poëzie is van een ongelooflijke schoonheid en geestelijke rijkdom. Cadeautje van een student.
