De vloer op met... 'tutors'

Studententoneel. Ik heb er lang niet mee te maken gehad, maar studenten nodigden mij uit voor een avondje theater op de campus in Guilin. Ik wist niet goed wat ik mij er bij voor moest stellen. Theater- en dramatechnieken staan in China veelal nog in de kinderschoenen. Het heeft te maken met een Mao-verleden waarin theatervormen 'not done' waren. Daarnaast ontbreekt het op de campus ook aan adequate apparatuur, zoals aan audio en theaterlampen. Wat kon ik verwachten? Nieuwsgierig zocht ik een plaats in de afgeladen collegezaal. De stemming was opgewonden. Een bewerking van 'de klokkenluider van de Notre Dame' zou ten tonele worden gevoerd. De spelers waren major-studenten Engelse taal.
Heel creatief en met minimale middelen was het toneel aangekleed. De kleding van de acteurs was daarnaast met gevoel voor decorum gemaakt. Tot zover niets bijzonders. Wel bijzonder was dat het stuk mimend werd gespeeld. De erbij horende tekst werd ingesproken door medestudenten en geluiden als klokgebeier en wapengekletter werd weer door andere studenten à la minute verzorgd. Daarmee werd het gebrek aan goede apparatuur gecompenseerd.
Met name de zogenoemde 'tutors', de sprekende stemmen, kweten zich met verve van hun opdracht. In een rij stonden ze aan de zijkant van het toneel met een microfoon in de hand. Chinezen zijn niet zo gepassioneerd in hun communicatie, maar nu gingen alle remmen los, zo bleek mij al gauw. Het was een lust om naar te kijken. Frêle meisjes die bloeddorstige teksten declameerden. De zaal ging uit z'n dak. Ongelooflijk geestig was bovendien dat de tekst niet altijd parallel liep met de acteerprestaties. Je krijgt dan een soort van versnelde handelingen van de acteurs om weer bij de tekst te komen. Dit werkte ongewild uiterst geestig uit. Ik heb in tijden niet zo gelachen tijdens een theatervoorstelling. Ik lag werkelijk dubbel en met mij het talrijke publiek.