Studenten op de universiteit in Guilin zijn aangeslagen door de ramp die de provincie Sichuan heeft getroffen. 2008, het jaar van de rat. Het had China en de Chinezen voorspoed en geluk moeten brengen. Maar de goden lijken China dit jaar niet gunstig gezind.
Internationaal liepen de spanningen op ten aanzien van de problemen in Tibet; aansluitend buitelde de internationale pers kritisch over het het land heen; en vervolgens werd de Tibetkwestie gekoppeld aan de wenselijkheid wel of niet naar de komende Olympische Spelen af te reizen. En nu is er dus deze aardbeving. Deze heeft heel China niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk, op haar grondvesten doen trillen.
Chinezen zijn een bijgelovig volk. Ze hebben zoveel rampspoed in korte tijd te verwerken gekregen. Wat hangt ze dit jaar nog meer boven het hoofd? Ik zie het ze denken.
Iedereen kan begrijpen dat hun zelfvertrouwen een forse deuk heeft opgelopen. Waarom was deze aardbeving vantevoren niet bekend, zo vragen sommigen zich af.
Maar los hiervan is er het immense verdriet; landgenoten rouwen om landgenoten.
Maar Chinezen zijn veerkrachtig. Ook deze ramp zullen ze verwerken en het zal ertoe leiden dat de herbouw in Sichuan wat solider zal zijn dan ze was. Het is al aangekondigd.
Chinezen zijn ook solidair. De gemeenschapszin is groot. En zeker nu voelen alle Chinezen, waar ook ter wereld, zich met elkaar verbonden.
Vanmiddag hielden studenten op de campus van de Guangxi Normal University in Guilin een inzamelingsactie voor het getroffen gebied. Er is royaal geschonken, zeker naar de maatstaven van de schaarse financiele middelen waarover studenten hier beschikken.
`One world. One dream´. Het is de slogan van de Olympische Spelen in Beijing. Weinig tijd nu voor ´dreams´ in China. Er is veel werk aan de winkel. Het is aan de internationale gemeenschap, China te laten blijken dat er ondanks alle tegenstellingen en verschillen van overtuiging bij momenten toch sprake is van ´one world´. Leert men in tijden van crises niet zijn echte vrienden kennen?
