Weekendball

Iedere vrijdag- en zaterdagavond wordt in het gymnastieklokaal op de campus de bal met glazen mozaiekjes tegen het plafond gehesen. Stipt om 20.00 uur gaat de muziek aan en is het ballroomdansen geblazen. Muziek voor Weense en Engelse wals, maar ook voor cha-cha-cha, foxtrot, Samba, en Chinese dansen, vullen dan de voor deze gelegenheid schaars verlichte, van de mozaïekjes flikkerende glazen spiegelmuren van de zaal.
Iedereen is gekleed op z'n Paasbest: studenten, maar ook paren van buiten de campus.
Uiteraard ben ook ik van de partij, weliswaar zonder hakken en zonder ballroomdress, maar voor het overige bereid m'n beste beentje voor te zetten. Mijn bijlesstudenten zijn hartstochtelijke dansers en vinden het klaarblijkelijk een eer met mij een avondje over de dansvloer te zwieren. In Nederland maak ik het echt niet meer mee dat een aantrekkelijke jongeling om 07.50 uur onder de lantaarnpaal voor m'n appartement in de regen staat te wachten tot ik dansgereed. Nou, hier dus wel en het is een waar genoegen.
Eenmaal in de danszaal, blijkt er tussen de dansen door niet te worden gepauzeerd of wordt er tijd genomen om een drankje te drinken. Er is geen bar of zitmeubilair aanwezig. Om de dorst te lessen moet je de zaal verlaten.
Je begint kortom met dansen en je houdt er pas mee op als je er bij neervalt, of tot 22.30 uur, wanneer de zaal haar deuren weer sluit. Er zijn meer mannen dan vrouwen op de dansvloer. Een aantal heren danst noodgedwongen in hun eentje en doen net alsof ze met iemand dansen. Toch wel een vreemd gezicht, maar zij lijken er niet om te malen.
Na zo'n 1,5 uur zwieren met m'n knappe student, inclusief het aanleren van wat Chinese dansen waarbij ik bevallig beide handen cirkelend voor de cirkelende handen van mijn danspartner moet bewegen, ben ik compleet geveld en kan m'n danspartner me van de vloer vegen. Wat een tempo, wat een ijver, maar ook hoe gezellig toch, ondanks de kale entourage.