Afvalrecycling Chinese style

Bij het krieken van de dag hoor ik voor mijn appartement altoos twee terugkerende geluiden. Het geluid van iemand die met een bezem, gemaakt van een bamboestok met daaraan een bundel wilgentakken, de onophoudelijke stroom vallende bladeren bij elkaar veegt en gerammel in de open grote plastic vuilnisemmers voor mijn appartement. Aan het laatste, dagelijks terugkerende geluidsritueel wil ik wat aandacht besteden. Vuilnisemmers of vuilcontainers kennen ze niet in Guilin en een vuilniswagen heb ik ook nog nimmer door de straten zien rijden. Toch zijn de open vuilnisbakken iedere dag geledigd. Ra, ra, ra hoe kan dat?
Des avonds en bij het ochtendgloren maken bejaarde Chinezen een rituele gang langs alle vuilnisbakken en halen er uit wat van hun gading en van waarde is. Alles dat ik als afval bestempel en ongesorteerd in die bakken deponeer, blijkt ergens anders nog geld op te leveren, zo heb ik inmiddels kunnen vaststellen. De bejaarden lijken onder elkaar de taken te hebben verdeeld. Als je over het plastic gaat, ga je niet over het papier, het glas etcetera. Ook zijn er diverse oudjes die vervolgens de dan nog overgebleven resten doorzoeken. Inderdaad: ze zijn op zoek naar etensresten. Of hun levensomstandigheden van dien aard zijn dat ze die resten zelf opeten, weet ik niet. Maar duidelijk is wel dat alles in die open bakken ergens anders een nieuwe bestemming krijgt.
Overdag zie ik met grote regelmaat mannetjes en vrouwtjes op leeftijd op een bakfiets. Op die bakfiets bundels oud papier, plastic en eierdozen. Ik vermoed dat op diverse plekken in de stad centrale inzamelplekken zijn waar zij deze bundels uitruilen tegen een paar centen. Ongetwijfeld ter aanvulling op hun staatspensioentje.
Guilin is een schone stad. Afval ligt niet lang op straat. Er wordt gedaan aan recycling. Vorm en motief zijn echter volstrekt anders dan ik vanuit Nederland gewend ben.