Dat je in China voor een professionele massage in een zorginstelling moet zijn, had ik inmiddels wel begrepen.
Mijn eerste voetmassage in Guilin genoot ik in een luxe gezondheidskliniek: in het Guilin Hospital of Sino-western Medicine wel te verstaan. Alles spic en span ingericht en met foto's aan de muur van ruimtevaarder John Glenn en oud-presidenten Bill Clinton en George Bush sr. Alleen maar blije gezichten op die foto's en tevreden onderdanen klaarblijkelijk. Hier waren ook mijn voeten beslist in goede handen. Geen twijfel aan. Ik mocht mij neervlijen in een chaise longue van bamboe die met weelderige kussens was bekleed, deed mijn sokken uit, rolde mijn broekspijpen op en wat mij betreft kon het edele handwerk beginnen. Een leuke jongeman maakte met een grote gevlochten rieten mand in de handen zijn entree, vulde de mand met een elixer van kruiden en warm water en plaatste mijn benen erin om te weken. Het water voelde heerlijk aan en het leek wel of het kruidenmengsel een beschermend laagje om mijn voeten legde. Vervolgens tilden zijn stevige mannenhanden mijn benen op uit de mand, legde hij over één voet een handdoek en begon ie vakkundig mijn andere voet te manipuleren. Een weldadige behandeling was het. Als toetje kreeg ik nog een lichaamsmassage toe. Euforisch verliet ik het prestigieuze onderkomen. Zo'n behandeling wilde ik nog wel een keer beleven. Alleen, wat was het adres ook al weer? Ik informeerde her en der naar 'the best hospital in town for massage'. Met een adres in het Chinese transcript gebood ik een paar weken later een taxichauffeur mij daarheen te vervoeren. De rit duurde en duurde. Uiteindelijk werd ik afgeleverd bij een morsig uitziend complex met een portiersloge ervoor. Het was niet de kliniek waar ik eerder was geweest, maar wat kon mij dat ook schelen. Ik riep 'massage' en ik liep naar binnen. De portier riep mij nog vriendelijk na dat ik op de tweede verdieping moest zijn. Ik liep een tuin door en kwam bij een oud gebouw aan. Het was een ziekenhuis. Ik zag mensen, lopend met een infuus, en zag bordjes hangen die allemaal verwezen naar afdelingen die te maken hadden met enge ziekten. Aan de muur ook een bord met foto's met daarop witgeklede personen afgebeeld die over ruggen liepen en met een bordje 'ànmó', massage, eronder.
Ik ging een ouderwets lokaal binnen op de tweede verdieping en zag mensen op voorlogse bedden liggen en witgejaste figuren druk eromheen in de weer met het bewerken van Chinese ruggen. Er waren cliënten met lege jampotjes van glas op hun rug. Ik zag dat een verpleger een vlam maakte met gas, met die vlam de glazen potjes verhitte en snel deze potjes vacuüm trok op een rug waardoor het glaswerk niet stuk kon slaan op de grond. Zo'n behandeling schijnt probaat te zijn tegen reumatische pijnen. Op straten in volksbuurten in Guilin had ik deze verrichtingen ook al gadegeslagen, maar dan niet met jampotjes maar met lege colablikjes als vacuümtrekkers.
De behandelaars van de afdeling 'àmnó' vonden het de normaalste zaak van de wereld dat ook ik me in het lokaal had vervoegd en nodigden mij uit plaats te nemen op een bed. Voordat ik er erg in had lag ik op m'n buik en keek ik door een gat naar beneden alwaar ik romannetjes op een plankje ontwaarde op een gedateerde granieten vloer. Een vloer die weleens een sopje kon gebruiken, maar dat terzijde.
Was het de bedoeling dat ik een boekje ging lezen? Ik riep nog maar eens in m'n beste Mandarijn 'voetmassage', maar begreep alras dat ze daar in dit lokaal niet aan deden. Vooruit dan maar. Er zat niets anders op me over te geven aan een jongedame die zeer kordaat met haar elleboog m'n nek bewerkte. Pijnlijk. Daarna daalde ze af naar de onderste regionen van mijn lijf. Nog pijnlijker. En bij mijn kuiten aangekomen dacht ik 'als je nog even zo doorgaat, sta ik op en verkoop ik je een elleboogstomp in je Chinese bakkus'. Maar zover kwam het gelukkig niet.
Mijn masseuse werkte met slechts één elleboog. Met de vrije arm bediende ze haar mobiele telefoon die onophoudelijk afging. Was het haar minnaar die haar zoetgevooisde woordjes toefluisterde en had ze wellicht daarna hommeles thuis? Het ene moment had ze nog enige prudentie, maar op een ander moment leek het wel of ik in een martelkamer was beland en ze me als een zacht pakje boter wilde retourneren naar Nederland. En ze hield maar niet op, nam geen seconde pauze. Met minutieuze precisie deed ze haar klus en geen botje, wervel of spier ontkwam aan de harde knoken van haar onderarm. Als ik dacht 'goddank, deze kant is eindelijk klaar; nu kan ze aan de andere kant beginnen', begon ze weer van voren af aan. Klaarblijkelijk zat het allemaal nogal vast bij mij en had zij er zin in.
Van kruin tot tenen nam ze me onder handen. En niet alleen de rug-, maar ook de voorzijde. Ze hield duidelijk van aanpakken en ging te keer als een slager op een weerbarstig stuk rundvlees. Haar jonge gezicht bleef onder alle indringende arbeid de vriendelijkheid zelve. Ze had beslist geen hekel aan mij, maar ik bij vlagen wel aan haar.
Aan het eind bood ze me allervriendelijkst nog een hoofdmassage aan. Haar kleine handen drukten op allerlei punten in mijn gezicht en vervolgens gleed ze tig keer met haar warme handen over mijn haar om de laatste stresspuntjes te laten vervlieden in de bevuilde Chinese atmosfeer. Die hoofdmassage was een geschenk, want niet hard- maar zachthandig. Na 1,5 uur onderdanigheid gaf ze met een tikje op m'n arm aan dat de behandeling finito was. 'Dadelijk vraagt ze een verwijsbriefje van de huisarts of naar m'n verzekeringspapieren', ging het nog angstig door m'n hoofd.
Geen ingewikkelde toestanden echter bij het verlaten van het lokaal. Ik moest omgerekend 7,- Euro betalen en vriendelijk deed zij mij uitgeleide.
Verbaasd en verkwikt verliet ik het complex. Geen bewaking, geen moeilijk gedoe van deuren die pas opengaan nadat je op een knop hebt gedrukt, geen pasje, geen papieren rompslomp, geen verzekeringswerk. Het had er de schijn van dat de afdeling voorbereid was op de komst van onverwachte klanten. Voorbereid was op een stevige behandeling van zo'n stijve hark als ik.
