Damestas voor de kasstromen

Andere zeden, andere mores. De wijze waarop men in China veel financiële transacties afhandelt, is verbazingwekkend. Zelden krijg je een bonnetje, en als je er per se een wilt, wordt er met gefronsde wenkbrauwen gekeken. Alsof je zojuist een wel zeer inpertinente vraag hebt gesteld. Het is mij al herhaaldelijk overkomen dat men mij vervolgens vroeg hoe ik de factuur gehad had willen hebben en wat men er op moest zetten.
Hoe de Chinese overheid er überhaupt in slaagt op een rechtvaardige manier belasting te heffen en te innen, is mij werkelijk een raadsel. Er is zoveel informele handel: op straat, maar ook bij de officiële staatsinstanties. Bij de universiteit bijvoorbeeld, waar ik studeer.
De financiële afhandeling van de salarissen van de buitenlandse docenten gaat handje-contantje. Geen salarisstrookje, geen overzicht van opgebouwde vakantiedagen, geen opbouw van sociale rechten. Ben je gek! Een keer per maand vervoegen de docenten zich op een willekeurig tijdstip bij de financiële administratie en daar gaat dan een damestasje open. De Renminbi's worden uitgeteld en klaar ben je.
Ook het betalen van de huur van de appartementen geschiedt op een dergelijke eenvoudige wijze. Ergens slingert een overzicht rond van wat is afgesproken - de tarieven zijn ook daarna nog onderhandelbaar - en krijg je een seintje wanneer je moet afrekenen. Jouw biljetten verdwijnen in dezelfde damestas, als waaruit de docentensalarissen worden betaald. Noem dat maar eens geen gesloten economie.