Het knaagt...

Midas Dekkers schreef ooit dat meer mensen met hun hond op schoot zitten, dan met hun partner. Ik wil hier geen waardeoordeel aan verbinden, maar mij zul je niet snel met een huisdier op schoot aantreffen. Hier, in Guilin, ben ik vooralsnog alleen te betrappen met een studieboek op schoot. Het is behelpen, inderdaad, maar je kunt niet alles hebben in het leven.
Wetende dat ik een beetje vies ben van beesten, beviel het mij niets dat ik de afgelopen nachten een geknaag hoorde, ergens achter een muur of tussen mijn plafond en de vloer van mijn bovenburen. Ik maakte mijzelf wijs dat ook in Guilin 'the spring is in the air' en dat een gezellige Chinese ekster een huisje aan het bouwen was in een van de bomen tegenover mijn appartement.
Brendan, mijn Amerikaanse bovenbuurman, hielp mij vanmiddag ruw uit deze droom. Er zijn ratten op het terrein.
'Wat moet ik doen als ik er eentje zie?', vroeg ik hem ongerust. 'Gewoon doodslaan',antwoordde Brendan doodgemoedereerd, 'en in de afvalemmer leggen voor het appartement'.
In heel China wemelt het overigens van de ratten. In restaurants lopen ze gezellig onder tafel tussen je benen door en geen Chinees die daarvan van schrik zijn eetstokjes uit z'n handen laat vallen. Ik echter moet er beslist niets van hebben: niet op m'n bord en niet in m'n huis. Weg ermee.
Voorlopig hou ik de sokken maar aan in bed.