Natuurlijk afvallen dankzij Chinese dis

Mijn figuur en ik verkeren sinds jaren op voet van oorlog. Toch heb ik nog steeds geen stap gezet over de drempel van een fitnesscentrum. Deze worden in mijn verbeelding voornamelijk bevolkt door lieden die al een fraai gebeeldhouwd lichaam hebben. Van die types dus, die mij al wat al te soepel op het ingewikkelde tuig springen en alleen nog maar werken aan behoud en niet aan vermindering. Ik heb kortom niets te zoeken bij zonnebank gebruinde sportievelingen die zich al 'for ever young and beautiful' voelen.
Noodgedwongen ploeter ik daarom al een paar jaar in stilte aan de minwaarden op de weegschaal. De kilo's vliegen er desondanks niet van af. Bij mij is het echt onsjeswerk. Ik ben namelijk geenszins van plan me ooit over te geven aan een dieet van droogvoer dat ik zelfs een cavia niet zou durven voorzetten. En ik zal me daar gek zijn om de hele dag als een Calvinistische, neurotische boekhouder calorieën te tellen, zoals Sonja Bakker mij adviseert. Werkt mij op de zenuwen. Ik hou van lekker eten en laat het niet staan voor dat droompostuur.
Inmiddels heb ik de voor mij ultieme afslankmethode ontdekt: een tijdje wonen in China. Sinds mijn komst vliegen de kilo's er automatisch van af. En dan te bedenken dat de slanke Chinezen de godsganse dag eten: 3x per dag warm en tussendoor werken ze ook nog eens de nodige versnaperingen naar binnen. Wat een eetpatroon. Ik doe er graag aan mee.
Hoe blijven zij er slank bij? Wat is hun geheim? En..., hoe ben ik inmiddels zo ver gevorderd dat ik mijn broeken alleen met ondersteuning van broekriem op gaatje twee, op de heup weet te houden?
Allereerst is er de sport. Dat lijkt een nationale bezigheid in China. Hier op de campus bijvoorbeeld is een overvloed aan sportvelden en sportaccommodatie. Het aantal georganiseerde sportieve activiteiten is ontelbaar. Je kunt hier dansles krijgen, aerobics volgen, op straat aan de tientallen tafeltennistafels een balletje slaan, basketballen, voetballen, hardlopen. You name it, they do it.
De studenten staan om 06.00 uur op met sport op en gaan ermee naar bed. Een gezonde geest in een gezond lichaam. Zoiets zal de onderliggende gedachte zijn.
Ze beginnen hier kortom eerst met verbranden en gaan daarna pas aan de korrel of noedelsliert. Zelf heb ik les in tai chi. Leuk en leerzaam, en onder enthousiaste begeleiding. Het oefenen van de slow motion-bewegingen blijkt bevorderlijk voor de lijn. Daarnaast loop ik veel. Om bij de bushalte aan de openbare weg te geraken, ben ik al snel 10 minuten zoet met wandelen.
Tot slot lijkt me het eten met stokjes substantieel bij te dragen aan m'n slinkende taille. Waar het de Chinezen lukt om minstens 50 rijstkorrels in één keer tussen die stokjes te wurmen, ben ik een hele maaltijd in de weer om diezelfde hoeveelheid te consumeren. Het lukt mij om hooguit vijf korrels per keer tussen die grijparmpjes te krijgen en vaak is er de helft al weer van af gevallen voordat ze in mijn mond zijn beland. Ook met de versgebrande pinda's gaat het zo. Ik kom met die stokjes niet verder dan 1 pinda per grijpbeweging. Na 20 minuten tobben met die houten tentakels, hou ik de maaltijd meestal voor gezien en voor mijn gevoel heb ik dan toch lekker gegeten.
Daarnaast eet je hier veel rijst en gewokte groenten met minuscule reepjes vlees erin verwerkt. Soms hebben ze grote stukjes vlees of vis op het menu staan. Ha lekker, denk ik dan, schep mijn bord maar vol. Wat dan volgt is van een grote deceptie. Al het bot en vel laten ze hier aan het vlees zitten en aan de vis laten ze alle graat. Dan is het lang peuteren om tot de essentie te geraken en deze tussen de kiezen te laten belanden. Een volgende keer kies ik dan gemakshalve toch maar weer voor die verdwaalde reepjes onbestendigs tussen de groenten.
Maagverkleining, plastische chirurgie, hongerdieet. Allemaal overbodig wat mij betreft. Je hoeft je alleen maar geruime tijd over te geven aan de vaak overheerlijke Chinese dis voor een nu al verbluffend resultaat. Smakelijk eten.