De Guangxi Normal University heeft drie vestigingen in Guilin. Er is een historische in het centrum van de stad, maar daar ben ik helaas niet ondergebracht. Ik bivakkeer in een appartementencomplex op een universiteitsterrein aan de rafelrand van de stad. Dit complex is exclusief voor buitenlandse docenten gereserveerd. Het bestaat uit langwerpige blokken van vier verdiepingen hoog die in slagorde staan opgesteld. Tussen die blokken staan rijen bomen en voor de blokken liggen haveloze tuintjes.
Om die blokken staat een hekwerk met daarop bewakingscamera's. Om binnen te komen moet je een concierge passeren die 24 uur van de dag paraat is. Die concierge moet je te vriend zien te houden, zo heb ik wel begrepen. Is hij je vriend, dan is hij bereid - uiteraard tegen betaling - een jerrycan water of butagasfles voor je te regelen en de trap op te sjouwen. In het andere geval moet je zelf zo'n fles op de rug nemen.
De concierge is inmiddels mijn ' vriend'. 'Guangxi', relatienetwerken, is onmisbaar om het in China te redden. Ik heb het maar gelijk in de praktijk toegepast. Nu had ik kleine Delftsblauwe tegeltjes meegenomen om deze als smeermiddel cadeau te doen aan deze en genen die mij een dienst bewezen. Maar wat moet zo'n man met zo'n tegeltje? Pakjes sigaretten zijn beslist doeltreffender.
Mijn flatje ligt op de 2e verdieping (in China heet de begane grond al 1ste verdieping). In principe moeten de lampen in het portiek aanschieten zodra je een stap binnen zet. In principe dus. Mijn lieve concierge heeft mij inmiddels gedemonstreerd hoe de lampen spontaan ontvlammen: bij ieder trapgat moet je op een bepaalde plek hard stampen en Eureka er zij licht. Ieder portaaltje heeft een eigen gebruiksaanwijzing. Bij de ene is het het nadrukkelijk manipuleren van de bovenste trede, bij de andere moet ik meer naar links of meer in het midden stampen.
Ben ik eenmaal bij mijn voordeur, dan val ik letterlijk met de deur in huis. De woonkamer is namelijk de hal. Daarnaast heb ik een ouder- en een kinderslaapkamer, een keuken en een aan de keuken grenzende douche, annex toilet.
Alle vertrekken hebben ramen met gordijnen, maar nu net niet de keuken en de douche/toilet. Geluk bij een ongeluk is wel dat de ramen al in geen jaren zijn gewassen, dus van een schone aanblik is geen sprake.
Wereldvreemd was ik toen ik het huurde. Ten onrechte was ik uitgegaan van een vakantiebungalowidee, dus van een huurhuisje met complete huisraad. Dat viel tegen. Er zijn weliswaar bedden, kasten, wasmachine, stoelen, bureaus en tv. Maar geen kopje, geen prullenbak, afwasteiltje, spiegel of schrobber te bekennen. Ik ben twee dagen druk geweest met de aanschaf van huisraad. Aanvankelijk ging ik op zoek naar tweedehandsjes. Het leek mij logisch dat mijn vriend de concierge daar wel een handeltje op na zou houden. Inmiddels weet ik dat het gros van de bewoners de hele inboedel mee terug naar huis neemt.
Mijn verblijfplaats heeft wel iets monastieks: het meest noodzakelijke is er, maar de franje ontbreekt. Er mag bovendien niets aan of tegen de muren. De vloeren tellen bruine geglazuurde tegels met een houtmotief om het oppervlak een zeker cachet te geven en het meubilair is Spartaans uitgevoerd. Ik zit en ik lig, eufemistsich gezegd, hard. Toch is het een fijne plek, want mijn huis. Het is beslist optima forma Chinese style, zij het dat ik de entree inmiddels heb opgesierd met een matje en het toilet met een toiletborstel. Ook heb ik het balkon geschrobd.
Binnenkort ga ik zelfs de ramen zemen, want ik heb na lang zoeken een wisser op de kop getikt. Hollandser kan het bijna niet.
