zondag 10 februari 2008

Gewoon een lieve jongen uit Turpan




In oktober 2005 wandelde ik vanuit Turpan naar een minaret in het buiten-
gebied. Het was de dag na de ramadan, mensen verkeerden in opperbeste stemming en Hopperiaans glijlicht viel over dorp en veld.
Er kwam een ezelkar voorbij met een man en een vrouw voor op de kar. De vrouw maakte een gebaar van 'spring maar achterop'. Ik riep 'minaret', zij knikte en ik, hop achter op de kar. Het ritje duurde wel erg lang. Ik riep nog maar eens 'minaret' en het echtpaar glimlachte.
De ezelkar stopte bij een poort. Poort open, ezelkar gestald en ik moest plaatsnemen in een kale ruimte met een houten kast als enig meubilair. Zittend op een kleed op een verhoging in de kamer wachtte ik nieuwsgierig af.
Een jongen kwam binnen. Verlegen gaf hij mij een hand. Hun zoon gebaarden ze, hun enig kind.
Na enige tijd kwam de vrouw terug met een schaal met verse broodjes, klein fruit en koude visjes. Eet, zo gebaarde ze mij glimlachend.
'Minaret' herhaalde ik nog maar eens. Het echtpaar gebaarde dat ze me echt wel hadden verstaan. Na afloop van de maaltijd stopten ze hun zoon wat geld in de hand. Samen wandelden wij het dorp uit op zoek naar een taxi. 'Ik de taxi betalen?' Geen sprake van.
De jongen was zorgzaam en verzorgde een excursie rond de minaret. Met de taxi bracht hij me vervolgens terug naar het hotel. Opdracht van z'n ouders, begreep ik.
Ik maakte foto's van hem. Onduidelijke krabbels op een stuk papier moesten een adres voorstellen. Ik had er weinig vertrouwen in dat een ijverige postbeambte mijn foto's op het juiste adres zou weten te bezorgen. De kiekjes bleven liggen.

Twee jaar later vertrokken vrienden naar China. Turpan stond op hun route. Ik gaf ze de foto's mee in een envelop, evenals de summiere adresgegevens.
Eenmaal in deze stad schoten ze Chinezen aan met de vraag of ze wellicht de jongen op de foto's herkenden. Iemand wees ze de weg naar een school. Er was net pauze. Op het schoolplein lieten ze de foto's circuleren en in de menigte scholieren werd 'mijn jongen' al snel getraceerd.
Dit is 'm. Gewoon een lieve, verlegen Chinese jongen uit een dorpje nabij Turpan. Zijn naam ken ik niet.