Chinees onderwijs: liedje zingen voor de klas

Het onderwijs aan ons, buitenlandse studenten, staat nog in de kinderschoenen. We hebben een stapel studieboeken met cd-roms, maar die zijn beslist vatbaar voor verbetering.
Onze lerares 'Spelling', tevens mentor, heet Zhou Xiaoqing. Aan te spreken met Zhou laoshi. Zhou is een schat van een vrouw, met gevoel voor humor, en zij doet ongelooflijk haar best om haar lessen zo prettig mogelijk te laten verlopen en een modern tintje te geven. Daarvoor heeft ze een aantal ludische methodes ontwikkeld.
Onze Zhou leest dialogen uit het leerboek één keer hardop voor en daarna moeten wij ze gezamenlijk, in een zekere cadans, nazeggen. Vervolgens moeten we het boek dichtslaan en krijgen we in tweetallen de beurt om de dialogen letterlijk, ten overstaan van onze klasgenoten, voor de klas na te zeggen en na te spelen.
Een andere keer krijgen we allemaal een briefje met daarop een letter. Zij noemt een woord en degenen die een papiertje met een letter uit dat woord in handen hebben, moeten met hun papiertje in de lucht wapperen. Steek je per abuis het verkeerde papiertje op, dan moet je voor straf een liedje zingen. Ook hebben we meegemaakt dat we een kunstbloem moesten doorgeven aan elkaar. Zhou laoshi staat dan met haar rug voor de klas en klapt in haar handen. Als ze stopt met klappen, draait ze zich om en degene die de bloem in handen heeft, dient een in het Mandarijn gestelde vraag te beantwoorden. Is de spelling niet goed, tja, dan is het liedje zingen geblazen. Medecursisten zingen vaak braaf een volkslied of kinderversje, maar wij Nederlanders gooien er regelmatig een scabreuze liedtekst tegen aan. Ze verstaan ons toch niet.