Aanraken is kopen

In China moet je in winkels enorm op je tellen passen. Met name de verkoopsters ontpoppen zich al snel als enorme haaibaaien. De verwelkoming is dienstbaar, maar onder elkaar hebben ze dan al denigrerend vastgesteld dat je een 'langneus' bent.
De gemiddelde verkoopster volgt je gedragingen op de voet en klemt zich als een horzel aan je vast. Zodra je een artikel in de hand hebt genomen, begint ze met onderhandelen. Ze noemt een prijs. Deze is altijd te hoog. Zelf weet je nog niet eens of je het betreffende artikel wilt kopen, maar die tante dramt door, want ervaring heeft mij geleerd, dat het product aanraken, het product kopen is.

In je onschuld bied je de helft van de prijs omdat je veronderstelt dat je dan wel van dat nare mens verlost raakt. Niets is minder waar. Ze doet heel dramatisch en maakt een scène. De kwaliteiten van het product worden nadrukkelijk aangeprezen en ze laat je fijntjes weten dat zij het product tegen de belachelijk lage prijs die jij hebt genoemd nog niet eens heeft kunnen inkopen. Maar goed, je bent vandaag haar eerste klant, ze heeft een goede bui en ze vindt je aardig, dus ze wil wel een gebaar maken etcetera en verlaagt haar prijs met een paar procent. Voordat je het weet, koop je het product. Je wilt er van af zijn en wat kunnen jou die paar Euro's ook schelen?

Er is een beter scenario. Verlaat haar winkel zonder het artikel. Voordat je haar winkeldeur uit bent, slingert ze nog wat verwensingen naar je hoofd. Neem dit op de koop toe en voel je vooral niet schuldig. Het hoort allemaal bij het spel, haar spel.
Ben je eenmaal op straat, dan komt ze je vaak achterna, en biedt ze je het artikel alsnog aan voor de prijs die je hebt genoemd. Had je het artikel toch al willen kopen, sla dan je slag. Eenmaal bij de kassa, zal ze proberen je nog wat extra pecunia af te pingelen. Hou dan voet bij stuk en mevrouw bindt in en rekent keurig met je af.
Weet dat je dan nog altijd veel te veel hebt betaald. Mijn ervaring is dat 10/20% van de vraagprijs de reële waarde is.

Inmiddels zit ik thuis opgescheept met een nep-opiumdoos, afschuwwekkende Chinese jammermuziek en meer parafranalia waarvan ik denk: wat moet ik er in hemelsnaam mee?